انتها

 

انتهای دنیا یعنی انتهای من.

جاذبه‌ی خاک به ماندن می‌خواند و آن عهد باطنی به رفتن...عقل به ماندن می‌خواند و عشق به رفتن...و این هر دو را خداوند آفریده تا وجود انسان در آوارگی و حیرت میان رفتن و ماندن معنا شود...

چیزی از دستانت در دستانم نمانده. به نوک انگشتانت می‌رسم و رها می‌شوم.من رها می‌شوم یا تو؟ تاب می‌خورم در خلائی بین زمین و اعماقش. طناب پوسیده هم دوام چندانی ندارد. هر چند لحظه, تاری از طناب پاره می‌شود و باریک‌تر. با پاره شدن هر تار صدایی در فضا طنین می‌اندازد که تلنگری می‌شود برای یادآوری لحظه‌هایی از گذشته. آن‌وقت‌ها که در آغوشت بودم و برای بودن نیازی به طناب و دستانت نداشتم. با وزش نسیمی ملایم یک تار دیگر هم پاره می‌شود و بیشتر تاب می‌خورم و محکم به صخره‌ها برخورد می‌کنم. کف دستانم و زانوهایم زخمی می‌شود. اما به سختی خودم را به صخره‌ها می‌چسبانم. طناب کمی رها می‌شود و پاره شدن تارها و سقوط من کمی دیرتر, فقط تا انتهای تحملم. سعی می‌کنم خودم را بالا بکشم. تمام نیرویم را در کف دستانم جمع می‌کنم و با جهشی ناگهانی خود را به سمت بالا هل می‌دهم. سرم محکم به تخته سنگی برخورد می‌کند و نه تنها از صخره جدا می‌شوم بلکه باز هم پائین‌تر می‌روم. خنکی خون صورتم را می‌پوشاند. کاش بی حرکت مانده بودم. سه تار همزمان پاره می‌شود و مرا به یاد اولین مرحله‌ی سقوطم می‌اندازد. چه شد که سقوط کردم؟ "میشه منو بذاری زمین؟ راه رفتن با پاهای خودم رو زمین سفت بهتر از لم دادن رو ابرهای نرم شونه‌های توست." پس خودم خواستم. و یک تار دیگر هم... به بالای سرم به مسافت سقوطم نگاه می‌کنم. از اینجا فقط نقطه‌ای روشن دیده می‌شود. به پائین پایم به عمق سقوطم نگاه می‌کنم. همه جا تاریکی ‌است. پس به انتها رسیده‌ام. دیگر حتی نمی‌توانم ترسم را پنهان کنم. تنها یک تار مانده. ساعت‌هاست که فقط همین یک تار مانده. کی تمام خواهد شد؟

ناگهان پرده بر‌انداخته‌ای یعنی چه؟                    مست از خانه برون تاخته‌ای یعنی چه؟

 زلف در دست صبا گوش بفرمان رقیب               اینچنین با همه درساخته‌ای یعنی چه؟

 ...

 

/ 0 نظر / 8 بازدید