و این آخرین نفس های زمستان است که درشت و ریز خود را, به زمین می‌کوبد و وسوسه‌ام می‌کند برای مُردن. برای همیشه مُردن. خواب زمستانی‌ام شروع می‌شود. تمام سال را می‌خوابم تا شروع زمستانی دیگر.

 

وصیت۵: اگر در زمستان مُردم, باور نکنید مُردنم را که عین تولد است.



  

نویسنده : born ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸٩
کلمات کلیدی :وصیت5