با یک تماس پنج دقیقه‌ای تلفن, پرتاب می‌شوم  به سال‌های تلخ و شیرین گذشته ام و با حسرت و بغض می‌خندم به حماقت‌های فرسودنی زندگی‌ام و خفه می‌شوم برای هزارمین بار در هیاهوی درونم و گم می‌شوم لابلای خطوط کمرنگ و پر تهاجم جاده‌ی همیشگی سرنوشتم و در دل می‌گویم: چه خوب که تنهایی به تلفن جواب ندادم.  

کاش موبایلم سایلنت بود.....



  

نویسنده : born ; ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩